Toegegeven, snooze was my middle name. Niet 1 x maar gerust een keer of 3, dan ook nog de wekker een half uur te vroeg zetten. Al met al was ik dus een uur voordat ik op moest staan al wakker. Vriendjes werden er gek van, maar ik had dat toch echt nodig. Nog effe kunnen blijven liggen en wetende dat je nog niet op hoeft te staan. Needless to say dat ik natuurlijk redelijk vaak wel weer in slaap sukkelde nadat ik de wekker echt af gezet had.

Conclusie; opstaan was niet mijn favoriete ding, maar die tijden zijn lang vervlogen. Nu al bij de eerste kik van de kleine lig ik klaarwakker in bed. Luisterend naar wat er komen gaat, is het een droom, is ze wakker en valt ze weer in slaap of is het the beginning of a long night….
Uitslapen heb ik dan ook al heel lang niet meer gedaan. Scheelt veel tijd dat moet ik zeggen. Was vroeger zondag ochtend een fenomeen van horen zeggen, ok je wist dat het bestond maar had het zelf nog nooit meegemaakt, zal ik maar zeggen. Tegenwoordig hoor ik ook bij de garde 'bezoekjes aan oma' op zondag ochtend. Dan nog denk ik altijd terug aan oud-collega's die vertelde over de fietstochten op zondag ochtend. Over my dead body, dacht ik altijd. Helaas het kan verkeren, ook ik hoor nu bij de fietsgarde..

Begrijp dat een weblog wel helemaal 2004 is…. Had toen toch door moeten schrijven en wie weet hoe het dan verlopen was. Annu nu is toch wel twitter, facebook of iets dergelijks. Hyves is helemaal uit en facebook begint ook zijn ding te verliezen. Twitter heb ik eigenlijk weinig zin an. Tis wat zullen we maar zeggen. We tobben er maar mee aan. We zien wel waar het schip strand, en meer van deze wijsheden….

Over 3 maanden is het zover, heb er al 9 maanden voorbereidingstijd op zitten maar dan gaat het toch echt gebeuren. Het eerste verjaardagsfeest. Hot item onder de cvb (club van moeders; zodra je bevallen bent gaat je lidmaatschap automatisch in.  Na de proeftijd van 9 maanden (je zwangerschap) kom je er gewoon niet onderuit. Iedereen met kinderen is lid, je zus, moeders, oma, vriendinnen, met als voorzitter je schoonmoeder. Naast het welbekende knikje op straat als je elkaar tegenkomt met de kinderwagen is het met name een uitwisseling van (ongevraagde) adviezen en verhalen. Blijkbaar betekent moeder zijn, dat je ook automatisch interesse zou moeten hebben in kinderen van anderen. Nou niet dus! Met name het 'ik leef alleen voor mijn kinderen' type en 'kan dan ook nergens anders over praten', moet je mijden als de pest. De ongevraagde adviezen en vooral de ikwilmenergensmeebemoeien (doe dat dan ook niet!) vieren hoogtij. Natuurlijk, iedereen met een kind heeft meer ervaring op het moment dat je net bevallen bent. Neemt  niet weg dat ervaring niet automatisch beter is.  In de dierenwereld zijn er tig voorbeelden van dieren die zonder voorbeeld ook wel weten hoe het moet. Dat instinct zit er ook bij ons echt nog wel ingebakken. Enne als we iets willen weten, dan vragen we het wel. Anywayx85  de 1^e verjaardag komt eraan! Was het in onze tijd nog een bezoekje van opax92s en omax92s, een enkele tante, buurvrouw of kennis. Wellicht een enkel vriendinnetje, nu is de verjaardag niet meer compleet zonder uitnodiging voor de hele vriendenschare van pa en ma. Of die vrienden nu wel of geen kinderen hebben, doet niet ter zake. Iedereen is uitgenodigd (en wee je gebeente als je niet komt) op de verjaardag van de kleine prins/es). Het begint al met een uitnodiging. Werd er vroeger gewoon een belletje aan gewaagd, nee heden ten dage kun je niet beginnen zonder een fotokaart te versturen ruim voor aanvang aan alle genodigden.

Deze kan niet beginnen zonder foto kaart met het blije gezichtje van de baby/peuter/kleuter..

hiep hiep Storm (Fee, Stijn etc.naam anno nu)  wordt 1 kom je ook?.

Ten eerste moet het altijd op de dag zelf gehouden worden. Wat maakt dat eigenlijk uit, weet dat kind veel. Doe het lekker op zondag ofzo, als je gewoon vrij bent. Het begint dus altijd om een uur of 3, na het dutje. Maar dus vaak op een doordeweekse dag, en dan moet de normale mens dus werken. En ja, vrijnemen gaat toch net wat te ver, al zou de betreffende moeder dat misschien heel normaal vinden, het is voor haar kind! Al met al dus snel snel en om kwart voor 6 nog effe aanwippen (snel na je werkdag). Het bewuste kind een cadeautje in de ongexefnteresseerde handen duwen. Glaasje cola, kopje soep en bekijken hoe snel je met goed fatsoen weer kan nokken. Voordeel is wel dat als je dan komt, de middagbezoekers net op weg naar huis gaan. Ze nemen gelukkig vaak ook de aanhangende horde kinderen mee, dus beetje rust is dan wel gegund. Je cadeautje ligt inmiddels ergens tussen de immens grote hoop, waar het kind komende 10 jaar nog mee zou kunnen spelen en dan nog elke dag wat nieuws heeft. Mooi is dat, het cadeautje is nog wel zo zorgvuldig uitgekozen, want daar wordt toch wel naar gekeken. Aangezien je het kind vaak niet meer dan 3 x per jaar ziet, heb je geen idee wat je moet kopen. De moeder kan vaak ook niet meer verzinnen als x91doe maar wat Duplox92. Ja dank je de koekoek. Schijtduur dat spul en dan heb je een minidoosje voor 20 euro. Aangezien kinderen altijd kijken naar de grootte van het cadeau (tenminste zo deed ik dat wel altijd) valt dat ook niet in goede aarde. Na het uitpakken verdwijnt het dan in de grote kist met de rest van de zooi, om er nooit meer uit te komen. Dus ook geen goed idee. Laatst had ik een keer bij de Action eea bij elkaar gescharreld. Viel ook niet in goede aarde, want ik was niet de enige! De moeder kon met moeite de misprijzende blik verhullen….

Als deze kado-drempel dan overwonnen is, krijg je nog de irritatie over de rest van het bezoek. Alle kinderen zijn op hun paasbest uitgedost en worden aan de lopende band gexefnstrueerd; Kijk wat onze …. kan, zeggen, zingen doen. Lijkt wel een poppenkast. Doe dit, doe datx85 Natuurlijk worden de concurrende kinderen met argus ogen bekeken en zodra de kans daar is (oftewel ze hebben de hielen gelicht) worden ze van a tot z onder de loep genomen. Het gehele feest wordt kritisch geanalyseerd, want hoe meer x91vriendenx92 hoe populairder. Liefst moet er een speelkussen, zwembad of in ieder geval kindvriendelijke tuin zijn. Qua entertainment is wafels versieren toch wel het minste wat je kan doen. Welk zinnig mens verzint het om een groepje kleine kinderen onder de 3 met wafels, slagroom en strooisels aan de gang te laten in huis. Tja, 4 weken later kun je de slagroom nog van de pas gestucte muur bikken. Want naast je kinderen moet je er ook voor zorgen dat je huis tip-top is en dat het de gehele dag aan niemand iets ontbreekt. Met name de kinderen niet en dan te bedenken dat men de slijtage slag zelf verzonnen heeft. Merk trouwens wel dat de credietcrisis ook daarin toegeslagen heeft. Voorheen was het echt not-done om met merkloze cola of iets dergelijks aan te komen, maar sinds enige tijd is Lidl cola gewoon geaccepteerd. In bepaalde kringen is zelfs de Schultenbrau op feestjes niet abnormaal! Ik zeg dan; doe dan niks.. Ken niemand die het leuk vind om naar een verjaardag te gaan, zelf is het al helemaal een ellende met al het gedoe er omheen. Afschaffen die hap!

(zelf gaan we maar op de retro-tour, alleen familie…. merk alleen wel dat de 'vrienden' dit zeer vreemd vinden)

Heb even gecheckt… de 'vorige' keer dat ik die weblog gestart was, had ik direct lezers. In die tijd (2004/5) was hyves, facebook en twitter nog niet in of bestond het nog niet eens. Dus qua aanbod was er natuurlijk veel minder. Nu is het in overvloed, iedereen die wat te melden heeft die zet het op internet @lekker-zitten-op-de-bank. Verschrikkelijk zijn ze, die www-tjes en hoe het ook allemaal genoemd wordt. 9 van de 10 keer denk ik; BOEIEN.. Voornamelijk denk ik; als je zo'n boeiend leven hebt, als je wilt doen voorkomen, wat zit je dan je tijd te verdoen met het melden op internet. Leef dan ook! Hoewel je er niet meer onderuit komt, blijf ik het toch een raar fenomeen vinden. Dat mensen  denken dat het iemand anders wat boeit wat je de hele dag aan het doen bent. Dat is ook wel de reden dat ik anoniem schrijf hier. Niet dat er veel lezers zijn (understatement of the year) wat dat betreft kan ik eea beter naar facebook of hyves verplaatsen. Die lezers zijn er dan wel. Maar daar heb ik dan geen zin in. Zoals het mij niet boeit wat zij te www-en hebben, zal het andersom ook vast zo zijn. Op deze manier kan ik mijn gedachten onbeschaamd 'op papier zetten', heel therapeutisch allemaal. Zit ik op andere meningen te wachten… nee.. als ik terug lees wat voor reacties er destijds gegeven werden, ook vaak niet gezeur. Lees het dan niet zou ik zo zeggen. Anyway zo tobben we nog maar even door hier!

Te veel keuze, ik als weegschaal kan er niet goed tegen. Elke ochtend begint het al met; welke kleding doe ik aan. Stiekem droom ik van een baan met een uniform of het liefst nog iets waar je gewoon elke dag oude kleren aan kan doen. Dan begint het met eten, boodschappen doen, koken, noem maar op. Overal duizend en 1 keuzes, gek word ik ervan. Ben nu op zoek naar een nieuwe telefoon. Hij heeft het begeven en mijn reserve daar werkt het backspace correctie knopje niet meer van. Hoe gek wordt je daarvan. Dan merk je pas hoeveel fouten je maakt. Dus ik kom er niet meer onderuit. Toch maar een Iphone of toch een blackberry achtige in verband met het sms-en.. dan nog abonnement uit kiezen.. Ik ben echt niet dom maar om een goede vergelijking te kunnen doen op basis van je huidige bel gedrag; hogere wiskunde is er voor nodig.. Dus als ik er al niet uit kom hoe doen andere dat dan.. beats me. Dus anyway ben ik nu al een paar weken aan het kijken en nog weet ik het niet. Ik heb echt een PA nodig die dit voor me regelt en uitzoekt. Iets kopen wordt hierdoor al een ellende, elke keer die zoektocht. Bestaat er niet een site ofzo die dat voor je uitzoekt.. Help.

'Een pakketje schroot met een dun laagje chroom' ; uit een liedje van Het goede doel van way back over vriendschap. Zong ik natuurlijk hard mee, maar geen idee waar het eigenlijk over ging. Daar ben ik eigenlijk pas het laatste jaar achter gekomen en sindsdien heb ik ook nog geregeld aan dat liedje gedacht.

Een aantal jaren geleden, ik was eind 20, en weer vrijgezel. Dus tijdens het stappen nieuwe vrienden leren kennen en eigenlijk zo een heel groepje opgebouwd. Inmiddels tig jaar later, de meeste wonen samen, een paar hebben kinderen en dan merk je wel dat de vriendschapsfactor vooral op stap gaan was. Dus zodra dat wegvalt, valt er vaak ook een deel vriendschap weg. Op zich niet erg, want van veel mensen weet je dat wel van te voren. Spreken nog wel geregeld af, zo 1 x per maand ofzo en dan is het ook goed. Als er wat is dan kun je altijd bellen, maar die vriendschappen hebben zich niet echt ontwikkeld tot beste vrienden. Er was wel 1 vriendin waarbij ik dat wel had. Veel bellen en afspreken, toch een beetje een BFF. Toen ik een vriend kreeg en zij niet, ben ik ook bewust veel contact met haar blijven houden omdat ik niet wilde dat het verwaterde. Was wel even wennen maar verliep goed. Toen werd ik zwanger… Ook geprobeerd contact te blijven houden, maar helaas toen de baby er eenmaal was, veranderde het toch wel. Mijns inziens van mijn kant niet echt. Als alleen dat ik niet zo snel spontaan kan afspreken 's avonds ofzo omdat ik toch oppas nodig heb. Maar van haar kant wel. Zelf belde ze me eigenlijk niet meer. En als ik belde kwam er toch vaak een smoesje of in ieder geval was het wel duidelijk dat ze er nog weinig behoefte aan had. Hoewel dit nu al een tijd aan de gang is, hoop ik altijd op betere tijden. Dat ze weer bijdraait dus. Inmiddels heeft ze zelf ook een vriend dus dat is dan wel veranderd, maar toch moet het altijd van mijn kant komen heb ik het idee. Als we elkaar dan spreken is het eigenlijk ook wel als vanouds. Heb dan ook geen zin om het hier over te hebben want ik wil niet dat ze weet dat ik er mee zit. Of als een zeur over komen. Heb al diverse malen aangegeven dat ik wel iets wil afspreken ofzo, maar ze komt er nooit op terug. Als ik een concreet voorstel heb dan gaat het ook niet, dus daar ben ik allang mee gestopt. Anyway om een lang verhaal kort te maken, mis ik gewoon een goede vriendin. Iemand waarmee je kan lachen en gewoon vriendinnen dingen mee kan doen. Iemand die gewoon es belt om te kletsen of iets af wil spreken. Het is niet zo dat ik niemand heb ofzo, vriendinnen genoeg maar dat is eigenlijk allemaal vrij oppervlakkig. Er is er geen 1 bij waarvan ik denk dat dat meer kan worden. Vanavond wordt het dus wederom een bank avond terwijl ik gewoon zin heb om ergens heen te gaan….

Laatst hoorde ik dat mosterd goed is voor de lijn. Of in ieder geval breekt het vet af, zeggen x91zex92. Je snapt al, net meteen eens even lekker een boterham met kaas en dikke laag mosterd gegeten. Was goed binnen te houden moet ik zeggen. Wel wat extra smaak. Maar helaas mocht ik van mezelf in plaats van een half brood, 2 sneetjes en vooruit een stukje roggebrood. Heb ook geen honger meer, maar voor de lekker kan ik natuurlijk wel even door gaan.

Punt is dat ik gewoon geen kleren meer heb om aan te doen. 2 fijne spijkerbroeken maar zijn eigenlijk al tot op de draad versleten. Heb er nog wel een stuk of tig (waaronder nieuwe) in de kast liggen. Helaas pas ik er niet meer in. Missie blijft om die kilo of 15 (liefst nog iets meer) eraf te krijgen. Streefgewicht in getallen wijd ik nu niet over uit. Heb ik nooit gedaan met hoge uitzondering toen ik op de operatie tafel lag voor mijn keizersnede en de gynaecoloog me vroeg; hoeveel kilo weegt u? Wilde meteen zeggen; x91zeg ik nietx92 maar ja, kon er moeilijk over liegen, hoewel ik natuurlijk wel met die gedachte speelde. Alleen het risico van doodgaan of helse pijnen door te weinig verdoving kreeg toch net op tijd de overhand. Ik zag Hubby bij die vraag natuurlijk wel meteen zijn oren spitsen. Ook hij wilde dit best bewaarde geheim wel es even horen.

Anyway, dus de hele kast vol kleding maar waar ik in pas is versleten en de rest is dus te klein. Vertik het ook om toch weer broeken een maat groter te kopen. Alsof ik dan mezelf toestem om zo dik te zijn. Of ja, zo dik, dat valt ook wel weer mee. Het kan natuurlijk altijd erger.

Heb eigenlijk last van het omgekeerde anorexia. Als ik in de spiegel kijk vind ik het op zich wel meevallen. Als ik mezelf op fotox92s zie, dan schrik ik me een hoedje. Tjezus, wat een dikke koe. Daarnaast is het ook wel een overwinning als het me zou lukken. Zeker omdat er meerdere met dat probleem worstelen en ik graag laat zien dat het mij wel lukt!

Heb naast de zwangerschapskilox92s ook nog last van de pre-zwangerschaps/stoppen met roken kilox92s. Daar hoor ik nou nooit iemand over. Wel over die x91ik moet nog 3 kilo en dan ben ik weer op mijn oude gewichtx92. Tja, ligt er maar net aan welke jaar je bedoelt. Weet in ieder geval dat ik in mijn volwassen leven maatje 36 nog nooit gehad heb. 

Het enige waar je volledige controle over kan hebben, is wat en hoeveel je eet. Hoe kan het dan, dat ik nog te dik ben. Maar nu neem ik me voor om deze keer ECHT er wat aan te doen. Wil zeker niet zox92n dikke 'moet' worden, die waggelend in kabouterplop wijde kleren met een rode korte coupe achter de kinderwagen aan waggeld. Die al jaren geen make-up gebruikt heeft, als alleen een 'beetje mascara' als het meezit. Dus streng dieet dit keer maar weer. Heb al eerst Sonja geprobeerd, maar werd al moe van de hoeveelheid boodschappen die je dan moet doen.  En opdrachten als; Eet 1 evergreen en niet een heel pakje. Yeah right, as if me DAT zou lukken. Heb die kilox92s er niet aangekregen doordat ik zox92n zelfdiscipline heb. Nu heb ik voor mezelf het dieet bedacht; x92s ochtends een snee brood + 1 sneetje roggebrood of iets dergelijks. Tussendoortje van muesli reep of fruit, yoghurt of zo. Alles low fat natuurlijk. Tussen de middag 2 of max 3 sneden (als ik echt honger heb, kan altijd nog beter een boterham eten dan snoepen, nie waar) belegd met magere jam of slankie. Weer low fat tussendoortje. x92s Avonds eten, niet te veel 1 x opscheppen en dan nog een keer yoghurt ofzo. Natuurlijk picture ik mezelf in dat maatje 38, of hooguit 40. Moet lukken zou ik zo denken…

Er zit een man aan een sloot te vissen. Er komt een andere man voorbij en hij vraagt aan de visser: x91hoeveel vissen vang je zo per dag?x92. x91elke dag zit ik hier de hele dag en vang ik precies xe9xe9n visx92 antwoordt de visser. x91waarom zet je geen 10 hengels op, dan vang je er elke dag 10×92 vraagt de voorbijganger. x91dan kun je die vissen verkopen op de markt. Als je dat dan elke dag doet, heb je dadelijk zo veel geld en dan kun je van de opbrengst wel een boot kopen! Daarmee vang je wel 1000 vissen per dag, die verkoop je dan weer en met dat geld koop je weer extra boten. Totdat je uiteindelijk miljonair bent!x92. De voorbijganger raakt steeds enthousiaster. De visser kijkt hem aan en vraagt x91waarom? x91x91Noux92 antwoordt de voorbijganger x91dan ben je miljonair en kun je alles kopen en doen wat je maar wilt!x92 De visser begint te lachen. Verbaasd kijkt de voorbijganger hem aan x91waarom lach je nou, dat wil toch iedereen! Is er dan niets wat jij zou willen doen als je miljonair zou zijn? x91 Natuurlijk welx92 zegt de visser x91als ik miljonair zou zijn, zou ik hier elke dag gaan vissen!x92

Dus nu nog op zoek naar de visser in mezelf. In een blad las ik dat je terug moet denken  aan je jeugd; wat wilde je toen het liefste worden? In mijn geval was dit 'dierendokter'. Maar ja, je groeit op en prioriteiten komen anders te liggen. Achteraf gezien had ik dit best waar kunnen maken maar 101 redenen waarom het er nooit van gekomen is. Allemaal water under the bridge op dit moment. Ik zie me nu geen studie meer volgen om dit nog waar te maken, dus dat moet ik toch laten varen. Maar wat dan?

Sommige mensen hebben een duidelijk talent; zingen, voetballen, koken etc. Sommige mensen hebben een enorme passie; zingen, voetballen, koken etc. Dit lijkt me wel een beetje de kip en het ei, wat komt het eerst het talent en dan de passie of andersom?

Misschien heb ik wel een talent voor iets wat ik nog nooit ontdekt heb? Bijvoorbeeld pottenbakken? En kan ik een succesvolle pottenbakker worden. Alleen heb ik dat nog niet ontdekt omdat ik nog nooit gepottenbakt heb? (of viool spelen of metselen of…) en ligt daar dan ook meteen mijn passie? (dus talent = passie?)

Als het leven wat eerlijk verdeeld zou zijn dan zou dat toch iedereen wel een talent ergens voor moeten hebben? Anky van Grunsven kwam er ook pas achter dat ze goed kon paardrijden, toen ze op het paard ging zitten. Dit werd haar passie en door haar inzet en haar talent werd ze heel goed. Hetzelfde bijvoorbeeld voor die pianist (hoe-heet-ie-ook-weer Wibi Soerjadi ofzoiets) of een Johan Cruijf en Ruud van Nistelrooij. Wat te denken van Oprah of Bill Gates, of Beyonce? Dus talent + passie + inzet =  succes?

Al heb je een passie en ontbreekt het talent; dan kun je er nog wel van genieten. Bijvoorbeeld zaterdag middag, 3^e helft voetballers, maar echt succes zul je dan niet hebben. Maar hoe erg is dat, je hebt het toch leuk uiteindelijk.

Al heb je toevallig talent, maar geen passie. Ook dan zul je niet echt succes hebben. Weet zo even geen voorbeeld, maar zeker is als je er geen tijd in steekt kun je dat talent niet echt ontwikkelen lijkt me.

Dus uiteindelijk lijkt me de passie toch het belangrijkste. Maar kom er maar eens achter wat je passie is, als je het niet weet. Misschien dus als je je talent ontdekt, krijg je er ook een passie voor. Dan op zoek naar je talent. Talent kan onderverdeeld worden in verschillende groepen lijkt me zo; sportief, nou dat zit er bij mij echt niet in. Dat stofje heb ik nog nooit ondekt. Creatief; nou zingen of iets dergelijks is het ook niet echt. Tekenen enzo was vroeger op school ook niet echt een groot succes. Niet onaardig maar zeker niet de nieuwe van Gogh. Dan maar weer terug grijpen naar wat je leuk vond in je jeugd; tja, lezen en dieren. Verder kon ik best goed leren, maar wat kun je daar nu nog verder mee. Probeer dat nog maar eens om te zetten in iets waar je nu wat mee kunt.

Ik kom er maar niet uit… Dus nog steeds op zoek naar de visser in mezelf..

Na het herstructureren van de pagina zag ik per toeval dat ik de laatste blogjes allemaal een engelse naam gegeven heb. Puur per toeval, dat wel. Ik moet zeggen dat ik ook in het dagelijks leven er graag een engelse uitdrukking doorheen gooi. Want dat bekt zo lekker en dekt vaak net effe wat meer de lading dan het nederlandse woord. Dus bij deze besloten dat ik deze traditie lekker voorzet…

Nee, ik ben dus geen ex-fotomodel getrouwd met een wimbeldon winnaar, geen hotte single meid uit the big-city met een spannend dating leven, heb geen terminale ziekte (gelukkig!) en ben ook geen actrice met 4 kinderen en spannende belevenissen. Journalistiek heb ik ook al niet gestudeerd (wel communicatie maar dat is ook al weer 17! Jaar geleden). Maar ben natuurlijk wel 1 van de miljoen Nederlanders die graag een boek zouden willen schrijven en hopen de nieuwe Saskia Noort te worden. Ben er ook al tijden over aan het denken, wat dan het onderwerp zou moeten worden. Helaas heb ik nog steeds geen Harry Potter ideexebn en hoewel ik vaak crime series kijk is het gouden thriller idee ook nog niet in me op gekomen.

En toch, Eureka! Na bijna een jaar nadenken over hoe en wat het zou moeten worden; co-writing met mijn zus, gebundelde columns, een zinderde thriller, de nieuwe Harry potter, nothing of it all, te weinig inspiratie. Hele sessies gehad over de benodigde interesses etc.etc. ik kwam er maar niet uit. Tot op heden; het handboek voor het kind. Dat gaat het worden. Een mix van mijn nieuwe en enige passie; mijn dochter en de ervaringen van het laatste jaar (klinkt erg 'jeuk' maar dat wordt het zeker niet). Doorspekt met typische Ikkie uitdrukkingen en aanverwante 'slang'. Maar, in de tussen tijd moet ik toch wel oefenen en verhalen verzamelen. Hoewel ik het natuurlijk ook gewoon op mijn laptop in Word kan doen, vind ik het toch ook wel leuk om het gewoon op internet te zetten. Kijk je toch iets kritischer want het zou zo maar door iemand gelezen kunnen worden…..

Dus om even samen te vatten; 37 jarige moeder van een dochtertje,  samenwonend, 3 dagen in de week werken, ik en mijn familie zijn redelijk gezond, genoeg vriendinnen en best gelukkig, dus eigenlijk heb ik niks te klagen. En toch doe ik dat wel graag. Lekker mijn ideexebn over de meest uiteenlopende zaken op papier zetten. Naast mijn zus heb ik verder eigenlijk geen publiek gehad. O ja toen ik ooit deze blog startte, in de tijd dat een weblog nog geen blog heette, had ik toch best wel een aantal lezers in die tijd. Ook heb ik een keer een verre reis gemaakt en mijn reisverslagen op internet kregen veel complimenten. Maar aangezien het vooral door vrienden en familie gelezen werd, kun je daar ook geen waarde aan hechten. Vraag is dus maar, kan ik eigenlijk wel schrijven? En dan natuurlijk, zit er iemand op mijn ideexebn te wachten? Anyway wat heb ik te verliezen…

Helaas heb ik dus geen superspannend leven, maar dat is dan ook mijn sterke punt; dat ik Jannie-met-de-pet ben. Lekker gemiddeld, wonend in een rijtjeshuis in een buitenwijk van een groot dorp in brabant. 3 dagen in week een kantoor job, waar ik in mijn autootje door de file heen rijd. De overige dagen ben ik thuis met mijn dochter, het huishouden doen en zo wat aanrommelen en vooral plenty of tijd om over vanalles na te denken. Deze gedachten moet ik dan ook wel weer kwijt natuurlijk. Aangezien mijn dochter nog in Teletubbie fase is en mijn vriend mij wazig aankijkt als ik 1 van mijn theoriexebn eens op hem loslaat, is dit ideaal.

Onderwerpen die aan bod zullen komen zijn natuurlijk mijn dochter, werk, relaties, familie, tv en eigenlijk alles wat me maar een beetje bezig houd. Dus van ongewenste haargroei en afvallen tot Sesamstraat en opvoeding, vriendinnen noem maar op. Eigenlijk dingen waar iedereen tegenaan loopt of mee te maken krijgt. Heel herkenbaar dus. Hoewel eerder genoemde columnistes heel leuk schrijven vind ik het toch soms wel een beetje ongeloofwaardig. Natuurlijk zal Daphne ook wel poetsen en/of strijken en toch, als ik miljoenen op de bank heb huurde ik toch direct iemand in om dat voor me te doen. Je kunt tenslotte wel leukere dingen bedenken om te doen. Dus waarom zou zij het dan allemaal zelf nog doen en er haar zen-tijd uit halen? Om zo lekker gewoon te blijven? Het hoogsthaalbare in tv land. Ben lekker gewoon en je scoort. Nou 1 voordeel, ik ben al lekker gewoon dus dat hebben we dan al weer mee.

Het moeilijkste zal nog wel zijn om een beetje gestructureerd te schrijven. Nu is het meer hak-op tak en alles wat in me op komt. Om dat terug te brengen tot een gestructureerd verhaal met begin en eind is nog wel een uitdaging.  Maar goed, we zijn begonnen en we zien wel waar het schip strand..